2018-04-10

Al weer een prachtige dag. Na het ontbijt laat Hanne me haar veestapel zien. De paarden, kippen en de tackles heb ik al ontmoet, maar ze heeft ook nog schapen een speciaal ras: brilschapen. Vorige week zijn er net jonkies geboren, die nog binnen staan. Een wordt met de fles gevoerd omdat de moeder het verstoot ondanks alle pogingen om de moeder voor de gek te houden. Daarna gaan We naar de ezels mooie dieren en ze Is er dol op. Ik kreeg voor aan mijn rugzak nog een hanger van een ezelskop met een mooi verhaal erbij voor in mijn dagboek. Op haar aanraden loop ik nog een stukje om naar de ruïne van huis Brakel een erg mooi stukje bos en een mooie ruïne. De moeite van het omlopen waard. Dan op weg over dijken en graspaden zonder veel mensen te spreken. Rustig alleen met mijzelf en dat Is inmiddels al goed gezelschap. Af en toe rusten en genieten van het uitzicht. Koffie Is er helaas niet onderweg, dus dat maak ik dan maar zelf. Met mijn knie gaat het prima dank zij de SRL zalf en de knieband. Dank je wel Hanne voor dat advies. In de middag kom ik in Brabant. Om precies te zijn in Heusden een mooie oude vestingstad, die nog goed bewaard Is gebleven. Daar kan ik eindelijk wat drinken en er Is een mini camping. 23 km vandaag dus genoeg. Onderweg naar de camping heb ik nog een goed gesprek met een moslim man die stopt over het geloof. Ongelooflijk dat je zomaar met wildvreemde mensen over zulke intieme zaken aan de praat raakt. Hij zei dat dit zo voorbestemd was. Hij moest post rondbrengen en was al laat, maar We hebben toch zeker nog een kwartier staan praten. Hij zat in de auto en ik stond naast hem. Ik ben met hem eens dat het zo moest zijn en ben hem dankbaar voor de tijd en de moeite. De wonderen zijn nog niet van de wereld. Op de camping krijg ik van de buren een bord spaghetti aangeboden zomaar spontaan. Ik word er erg dankbaar van en ook nederig. Niente mi manca.

Tot morgen.