2018-05-02

Ik ben een maand onderweg. Mijn hart jubelt deze morgen. Ik weet niet of het door het mooie weer komt of het verschil tussen de stad en de natuur. Ik start om half negen en na een half uur ben ik al uit de gehaaste gekte van de ochtendspits van Aken. Ik loop door het Aachener Wald. Wat een rust en pracht. Oude bomen en een meanderende beek een en al schoonheid. Als ik zit te ontbijten komt er een schoolklas voorbij, ik denk leerlingen van een jaar of 15, de leraar knoopt een praatje met me aan en betrekt de kinderen erbij. Ze hebben een uur gelopen en zijn moe. Ze kunnen niet begrijpen dat ik zolang ga lopen. De mooiste vraag vond ik wel: “Hoe lang loopt u al, want u moet wel goed getraind zijn”. Ik weet niet of mijn antwoord 67 Jaar helemaal binnen gekomen is. Je weet nooit misschien is er iemand van hun die het zich verderop in zijn leven weer herinnert. Onderweg kwam ik ook nog een Jacobuskapel tegen. Daar heb ik gerust en een kaars gebrand voor alle mensen, die me tot steun geweest zijn en nog zijn en natuurlijk voor Loes, die aan het begin van haar Camino staat. Ik sta nu weer op een Camping in Mulartshütte na 22 km genieten. Morgen weer verder.