2018-05-05

De dagen rijgen zich aaneen. Sommige mensen zouden het misschien saai vinden, maar daar hoor ik dan niet bij. Aan het ontbijt ontmoet ik een nederlands echtpaar beide muziekant en beide gepensioneerd. Zij komen al jaren in de Eifel en zijn nog steeds niet uitgekeken. Ze maken meerdaagse tochten maar wel met een vaste overnachting. Ze komen uit Utrecht en als het mooi weer is gaan ze erop uit. Het was een leuk gesprek en tevens het laatste vandaag. Weer een dag in stilte en eenzaamheid, maar ik geniet ervan. Klimmen en dalen en de weg zoeken. Steeds verder iedere stap nieuw. Prachtige bossen en weiden af en toe een dorp. Ik ben nu in Urfrey en heb een heel huis voor mezelf. Vanmiddag was ik hier al doorheen gelopen op weg naar Weyer, daar was geen kamer en in Vollen ook niet. De vrouw van het hotel heeft de hele buurt afgebeld voor mij om een plek te vinden en daarna bracht ze me nog weg ook. Ik kan dat dan alleen maar in dankbaarheid aannemen. Ik durfde niet eens meer te zeggen dat ik ook in een tent kon slapen. Ze zei: Als ik onderweg zou zijn, zou ik ook geholpen willen worden. Daar heeft ze natuurlijk volkomen gelijk in. Hopelijk kan ik morgen weer een beetje terugkomen op de route want ik zit er nu een stuk vanaf, maar dat is een zorg voor morgen. Slaap lekker allemaal.