2018-05-11

Weer een dag met verrassingen. Om 7 uur al op pad. Na een half uur door de stad ploeteren ben ik in de natuur. Velden met koolzaad en gerst. En een mooi stuk langs de Nette. Onderweg een racebaan met radiografische auto’s, die maken gelukkig geen lawaai. In Miesenheim is het tijd voor koffie en ontbijt, twee duitse chocolatines mjam mjam. Daarna verandert het landschap in een klap. Ineens loop ik tussen de boomgaarden met kersen en hier en daar wat bessen en peren. Merkwaardig zo’n overgang. Aan het eind van de dag bereik ik de Moezel en loop ik ineens weer tussen de druiven. Wat een verschil op 30 km, want zoveel heb ik gelopen vandaag. Heerlijk weer om te wandelen; het zonnetje en een lekker windje om het niet al te warm te laten worden. Maar de dag had nog een verrassing in petto. Ik zit op een terras in Güls en daar komt een vrouw naar me toe. Ze zegt: “Ik ken je van de Camino Del Norte uit Ribadeo”. Hoe is het toch mogelijk. Ik kan me haar niet herinneren, maar ze heeft nog steeds contact met de twee poolse Anna’s, die ik me ook nog herinner. Wat is de wereld toch klein soms. Helaas had ze niet veel tijd, dus we hebben maar kort bijgepraat. Ze heeft inmiddels ook de Portugese gelopen en gaat dit jaar alleen naar Finisterre en Muxia door tijd gebrek.

Het was dus weer een prima dag. Morgen langs Koblenz. Dit klinkt al zover. 40 dagen onderweg en 800 km in de benen ongemerkt vliegt de tijd voorbij.

Tot morgen.
Oh ja nog vergeten. Ik had al 25 km gelopen en zag een huis met een jacobus embleem. Ik dacht ” Ik bel aan misschien hebben ze hier wel een overnachting voor me.” Nou dat niet, maar ik kreeg wel een fles mineraalwater mee want dat is beter dan kraanwater.