2018-05-14

De dag begint somber maar droog. Ik haal een stempel in de kerk na een tip van de gastheer. Dan zoeken naar de route, maar die heb ik niet gevonden. Ik loop maar langs de Rijn uiteindelijk, dan zit ok altijd goed. Wat maakt het uit ten slotte zolang het zuid en oostwaarts gaat. In het volgende dorp kom ik de route weer tegen en volg die dus. Wel gelijk weer klimmen, maar dan krijg je ook wat. Het was wel rustig langs de Rijn, kennelijk waren er gisteren vooral mensen op terugweg naar huis. Eenmaal boven loop ik weer door het bos met hier en daar een mooi uitzicht. Op de Rijn, maar ook op de vele kastelen.

Het is vandaag weer mantradag, dus ik zing een stukje in voor mijn dames. Leuk zo alleen in het bos zingen. Ik hoop dat de vogels ook te horen waren tussen mijn gebrom door. Rond 12 uur neem ik rust in een schützhutte om te eten en koffie te maken. Montag ruhetag hè. Daar ontmoet ik voor het eerst een groep van vier mensen, die de Rheinburgenweg lopen. Vol bepakt, maar minder zwaar. Ik vond het prettig om met ze te praten. Misschien zien we elkaar in de komende dagen nog vaker onderweg, voor het echte Camino gevoel.

Uiteindelijk daal ik af naar Sankt Goar. Onderaan de helling is bier te koop dus lekker een blikje zo uit de koeling buiten op de rand van de brug opdrinken. Daarna het dorp in ik moet shag hebben en ook eten. Helaas geen eten, maar wel shag. Bij het VVV krijg ik het adres van een goedkoop hotel. Daar slaap ik dus vannacht.

Ik zit nu aan de legendarische Lorelei dat is een klein stukje lopen want dat wil ik zien. De Rijn maakt hier een scherpe bocht om een rots, waar de Sirenen zouden zingen om zo de scheepvaarders het ongeluk in te lokken. Het klinkt als uit Homerus. Bovendien zouden ze Das Rheingold bewaken. Kortom ik zit midden in de Nibbelungen Saga.

Na dat gezien te hebben is het tijd voor eten. Naast me komt een nederlands echtpaar te zitten en we hebben en heel leuk en lang gesprek. Ze komen oorspronkelijk ook uit Den Haag, maar wonen al jaren in Uitgeest. Hoe is het toch mogelijk, de wereld is zo groot en toch veel kleiner dan we denken. Het is tijd om te gaan rusten. Morgen weer een dag met nieuwe avonturen. Tot morgen.