Dit is wel de Zugspitze

2018-06-17 Nassereith

De naweeën van de dip gisteren zijn vanmorgen nog niet helemaal weg. Ik heb weer matig geslapen, maar nu door het verkeerslawaai. Het is bewolkt, maar de tent is niet heel erg nat. Dus met opgewekte tegenzin inpakken en om half negen op pad. Een beetje klimmen door het verlaten dorp. Al die luie touristen liggen nog te meuren natuurlijk. Ook kan ik de route niet vinden, maar kom toch op een fietsroute door het bos naar Biberwier. Daar klaart mijn bui aanzienlijk van op. Het is mooi en stil. Sneller dan verwacht loop ik Biberwierr in en daar kan ik koffie krijgen, zelfs Douwe Egberts. Net buiten het dorp ga ik eten met het zicht op een stoeltjeslift, die doelloos in beweging is. Er is een sommerrodlbahn, maar geen klanten. De route gaat nu een paar km langs de weg, wel op een fietspad, omhoog. Tjonge wat rijden er veel Nederlanders hier. Stank en uitlaatgassen. Gelukkig gaat de route dan weg van de weg. De weg is overigens niet de autobahn, wat hier rijdt zijn vooral touristen en wat lokaal verkeer. Maar goed ik laat de weg achter me en ga richting Weissensee. Bon Camino hoor ik achter me. Twee dames op de fiets. Bij de Weissensee ontmoeten we elkaar weer en hebben we een heel gesprek. Zij doen de Camino in delen en zijn inmiddels halverwege Spanje. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij ook lopend. Nu zijn ze alleen een paar dagen aan het fietsen op de Via Claudia Augusta. Als de nood het hoogst is, is de redding nabij zegt het spreekwoord en zo is het ook. Ik kan er weer helemaal tegen. Ok, het is hard werken, maar dat geeft niet. In Lermoos stond dat het 4,5 uur naar de Fernpass was, maar ik ben er om half een met die bult op mijn rug en al mijn rusten doe ik het zo slecht nog niet blijkt maar weer. 1296 meter hoog, de auto pass ligt nog onder me en de autobahn gaat door een tunnel nog lager.

Dan dalen, dalen en dalen. Ik moet de Fernpassstrasse oversteken en wordt zo wat door een nederlander met caravan aangereden, maar het loopt goed af. Ergens mis ik een afslag waardoor ik toch weer op de Fernpasstrasse terecht kom. Wat een chaos is het daar. Het is tegen twee uur en er staat een file van 4 km. Allemaal op weg naar huis. Bij Fernstein is een raststätte daar kan ik wat eten en drinken terwijl ik het gedoe aanzie. Ik ben blij dat ik daar geen deel van uitmaak. Ik twijfel nog even of ik op de camping ga staan, maar besluit toch om door te lopen naar Nassereith. In een pension, weg van de drukte en de mogelijkheid de accu’s van GPS en telefoon weer op te laden. Bovendien wordt het steeds donkerder, dus onweer of in ieder geval regen in het vooruitzicht, dan zit ik graag binnen. Dat is het nu Haus Melmer €30,- inclusief ontbijt. Morgen weer verder naar Imst of zo, ik ga het meemaken.

Deze dag was weer top en dat neemt niemand me meer af.

Tot morgen