2018-06-29 Auer

De ene dag is de andere niet er zijn overeenkomsten, maar ook verschillen. De overeenkomsten, weer een eindeloos fietspad langs de Adige. Weer veel verkeerslawaai, maar gedempter. De verschillen, het is stralend blauw dus onbarmhartig heet zonder schaduw. De GPS route is verouderd, na de splitsing met de aangegeven route loop ik langs een zijtak van de Adige ver van de snelweg heerlijk rustig tussen de appelbomen. Het vervelende is dat de weg doodloopt na 2,5 km dus ik moet weer helemaal terug. Helaas toch over dat fietspad. Ik loop nu links van de Adige en autostrada is rechts van de Adige. Het geluid wordt nu gedempt door een brede strook biotoop, zodat ik nu tenminste de vogels kan horen zingen. Links van mij geen spoorlijn, maar appelbomen. Ik loop nu al 115 km langs de Adige, iedere 500 meter staat er een paaltje, en ook al 115 km appels. Wie eten dat allemaal vraag ik me af. Één keer een citroen boom gezien en af en toe wat druiven, maar voor de rest appels. Je zou er beurs van worden. Tegen elf uur is er een cafe, zodat ik wat kan eten en koffie kan drinken. Ik ben drie uur onderweg, dus dat ontbijt is wel opgebruikt. Om half twee vind ik een plek met schaduw eindelijk rust. Mijn t-shirt drogen in de zon, want dat is doorweekt en snijden aan de stok om de jachthond in mij rustig te houden. Het geheel doet me denken aan de Camino in 2015, toen schreef ik:

Als een kip onder de gril

Wentel ik in de zon

Langzaam bruinend,

druipend van het zweet

Mijn god wat is het heet.

Toen was het uitzicht een stuk minder en de rivier heette de Loire, maar het gevoel en de temperatuur zijn het zelfde. De vele fietsers hebben tenminste nog de rijwind. Ik had gehoopt in Salerno te komen, maar dat is nog 12 km en ik heb er 25 gelopen. Genoeg voor vandaag. Ik loop het dorp in en zie dat er zelfs een Camping is, informatie voorziening is duidelijk niet de sterkste kant van de Italianen. In het dorp raak ik gesprek met een man, die me uitnodigd voor een biertje. We hebben een leuk gesprek en hij geeft me geld om hem een kaart te sturen vanuit Rome. Ik heb zijn adres opgeschreven en gezegd dat dat wel pas volgend jaar wordt, maar dat was geen probleem. Op de camping ontmoet ik nog meer mensen, nederlanders die naast me staan en een vrouw die hier fietst en me onderweg al een paar keer is tegen gekomen. Allemaal vol lof voor me en dat vind ik toch ook fijn. Ik zeg er nu wel steeds bij, dat ik Rome niet ga halen dit jaar, maar dat ligt er volgend jaar ook nog.

Tjonge het is toch nog een heel verhaal geworden en dat voor een saaie dag.

Oh ja ik heb gisteren alsnog de foto van Merano met de vier fietsers en de hospita gekregen ik doe hem erbij.

Tot morgen.